Casting na przedszkolaka

Jednak można mnie zaskoczyć... w sumie codziennie przecieram oczy ze zdumienia.

Postanowiłam zmienić córce przedszkole. Duży krok, wielka zmiana. Wiąż się jej boję...
Czy córka się odnajdzie w nowym środowisku?. Czy nie będzie płakać całymi dniami szukając ukochanych pań?. Ile będzie trwał trudny okres adaptacji?. Znowu zmiany, znowu nerwy...

Skąd ta decyzja?. Z wielu powodów, niestety główny to taki, że obecne przedszkole nam nie wystarcza. Z nazwy "specjalne" w rzeczywistości są tu dzieci z zespołem Downa i lekkimi wadami np. Niedosłuchem. Dzieci gadają, bawią się, komunikują, a moja córka...siedzi w kącie. Nie jest to niczyja wina, panie się starają, ale to nie tak powinno być. 

Niestety dzieci autystyczne potrzebują innej opieki, innej uwagi. Jej nie interesują książki czy teatrzyki, na szopki czy papugi patrzy, ale bez dziecięcej fascynacji. Ona potrzebuje TERAPII! I to nie godzinę w tygodniu, a CAŁY DZIEŃ. Kontakt z dziećmi na pewno nie zaszkodzi, ale dla dziecka, które nie umie bawić się tematycznie i nie rozumie wielu społecznych zachowań, to nie wystarczy. Panie nie mają przygotowania do pracy z dziećmi ze spectrum. Gdy córka ma atak, nie wiedzą co robić i dzwonią do mnie. Czy tak powinno być? Czy po to wysyłamy dzieci do odpowiedniej placówki, by martwić się kiedy zadzwonią i jak najszybciej uciec z pracy by jechać po płaczące dziecko?!...

Dlatego z bólem serca i wielką obawą postanowiłam zapisać córkę do specjalistycznego przedszkola dla dzieci ze spectrum.
Ta decyzja boli z wielu powodów. To trochę przyznanie się do błędu, że wcześniejszy wybór był nietrafiony... Długo łudziłam się, że córka zrobi super postępy, zacznie mówić, że przedszkole wystarczy. Nie wystarczyło... W czerwcu skończy 4 lata i wyglada na to, że wciąż nie powie ani słowa :(. 4 lata zmarnowane?. Może nie aż tak, ale niestety wciąż nie ma upragnionych postępów :(.
Może nigdy ich nie będzie, kto wie. Ale ja, jako matka, muszę mieć poczucie, że zrobiłam wszystko co mogłam!. Tak dla siebie, dla własnej matczynej ambicji...

Wybrałam najlepsze przedszkole, prywatne, cieszące się fantastyczną opinią wśród rodziców i terapeutów. Napisałam maila, dostałam zaproszenie na rozmowę. Zwykła formalność, pomyślałam, pójdę, pogadam, podpiszę papiery. Przecież skoro płacę to wymagam, nie?.
No właśnie...NIE!.

Po rozmowie z dyrektorką, czeka nas jeszcze "casting na przedszkolaka". Rozmowa z psychologiem, który oceni czy: 

córka się nadaje? ( czy jest wystarczająco czy za bardzo autystyczna - tego nie wiem)

Czy pasuje do grupy? (Obecnej lub przyszłej) - ponoć rekrutacja w toku, a żeby się dostać to musi być choć 2 podobnych dzieci ( wtedy zostanie utworzona nowa grupa ).

Okazuje się też, że to przedszkole zdecyduje kiedy i czy nas przyjmie, może za miesiąc, może za rok...

Jakby przeszkód było mało, na początek możemy chodzić do przedszkola tylko od 9 do 14, bo małe dzieci nie mogą przebywać dłużej w placówce.
A co z faktem, że rodzice pracują? Pani dyrektor była zaskoczona, że OBOJE pracujemy. No tak, MATKA MUSI SIĘ POŚWIECIĆ! Już kiedyś o tym pisałam...

Reasumując NIE WIEM kiedy, czy i jak. Bo jak mam pracować skoro muszę być o 9 w przedszkolu i jednocześnie na drugim końcu miasta w pracy? I jak mam wychodzić z pracy o tej samej godzinie o której muszę odebrać córkę?. A może muszę zatrudnić nianię i jednocześnie płacić za przedszkole i opiekunkę?. A czy to mi się jakoś opłaci czy będę zarabiać na opłacenie tych cudów, a w kieszeni zostanie mi tylko "na waciki"?. I co zrobić z córką po godzinie 14? Przecież chłopaki też mają swoje zajęcia...czy wszędzie mam jeździć z całym taborem?. Czy po to zapisuje się dzieci do przedszkola, żeby i tak całe dnie z nimi latać? :/

Pytania, pytania...a odpowiedzi nie ma. Co będzie?
Życie pisze najlepsze scenariusze, czekam na ciąg dalszy...